باز در چهره خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت
باز من ماندم و یک مشت هوس
باز من ماندم و یک مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
که ز چشمت به دل من تابید
باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش طوفان بود
یاد آن شب که ترا دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق
یاد آن بوسه که هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
که سراپای وجودم را سوخت
رفتی و در دل من ماند به جای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشک
حسرتی یخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسویم ایی
دیگر از کف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق
آخر آتش فکند بر جانت

به همین زودی یکسال از تولد وبلاگم گذشت . من با این وبلاگ بزرگ شدم. دوستانی پیدا کردم که خیلی به من کمک کردن راهنماییم کردن الفبای وبلاگ نویسی رو یادم دادن. از همون شروع کارم تا حالا با دوستانی آشنا شدم که برای من الگو بودن .الگوی وفاداری پایبندی به دوستی دوستانی که بی چشم داشت به منی که به خونه های دلشون سر نمیزدم بازم فراموشم نکردن. دوستانی که نیومدن نخونده بگن قشنگ بود.. به ما هم سر بزن...دوستانی که همراه من بودن و شاید به گفته یک دوست خوب تعدادشون از انگشتای دست هم تجاوز نکنه... ولی مهم کیفیت دوستیه نه تعداد دوستان. البته من گله ای ندارم هر کسی دوست داره بازدید کننده خونه دلش زیاد باشه همه دوست دارن بدونن دیگران راجع به عقاید سلیقه ها افکار اونها چه نظری دارن ولی همه خوب میدونیم با این بازدید کننده هایی که میان و میگن خوب بود... معلومه یه نگاه سرسری هم نیانداختن. من حتی میدونم دوستانی دارم که میان به من سر میزنن ولی نظری نمیدن از اونها هم متشکرم . همینکه گاهی کسی از آدم یاد کنه خودش خیلی با ارزشه. خیلی وقتا خواستم وبلاگ رو حذف کنم چون مثل قبل نمیتونم بهش برسم و شرمنده دوستانی میشم که میان و هی مطالب تکراری میبینن ولی تا حالا چیزی مانع شده تصمیم جدی بگیرم . حالا چطوره از دوستای خوبی که سر میزنن از اونه نظر بخوام که ادامه این کار فایده ای هم داره؟ یا اینکه اگر در خونه امو ببندم سنگین تر نیستم؟ از همه شما اونایی که نمیخونین و نظر میدین اونایی که میخونیین و نظر نمیدین اونایی که میخونین و نظر میدین از همه تون متشکرم
دوستت دارم را
اين گل سرخ من است !من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !
دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق،
كه بري خانه دشمن !
كه فشاني بر دوست !
راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست !

از دل افروز ترين روز جهان،
خاطره اي با من هست.
به شما ارزاني :

سحري بود و هنوز،
گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود .
گل ياس،
عشق در جان هوا ريخته بود .
من به ديدار سحر مي رفتم
نفسم با نفس ياس درآميخته بود .
***
مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم : (( هاي !
بسراي اي دل شيدا، بسراي .
اين دل افروزترين روز جهان را بنگر !
تو دلاويز ترين شعر جهان را بسراي !

آسمان، ياس، سحر، ماه، نسيم،
روح درجسم جهان ريخته اند،
شور و شوق تو برانگيخته اند،
تو هم اي مرغك تنها، بسراي !

همه درهاي رهائي بسته ست،
تا گشائي به نسيم سخني، پنجرهاي را، بسراي !
بسراي ... ))

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم !
***
در افق، پشت سرا پرده نور
باغ هاي گل سرخ،
شاخه گسترده به مهر،
غنچه آورده به ناز،
دم به دم از نفس باد سحر؛
غنچه ها مي شد باز .

غنچه ها مي رسد باز،
باغ هاي گل سرخ،
باغ هاي گل سرخ،
يك گل سرخ درشت از دل دريا برخاست !
چون گل افشاني لبخند تو،
در لحظه شيرين شكفتن !
خورشيد !
چه فروغي به جهان مي بخشيد !
چه شكوهي ... !
همه عالم به تماشا برخاست !

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم !
***
دو كبوتر در اوج،
بال در بال گذر مي كردند .

دو صنوبر در باغ،
سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلي مي خواندند .
مرغ دريائي، با جفت خود، از ساحل دور
رو نهادند به دروازه نور ...

چمن خاطر من نيز ز جان مايه عشق،
در سرا پرده دل
غنچه اي مي پرورد،
- هديه اي مي آورد -
برگ هايش كم كم باز شدند !
برگ ها باز شدند :
ـ « ... يافتم ! يافتم ! آن نكته كه مي خواستمش !
با شكوفائي خورشيد و ،
گل افشاني لبخند تو،
آراستمش !
تار و پودش را از خوبي و مهر،
خوشتر از تافته ياس و سحربافته ام :
(( دوستت دارم )) را
من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !
***
اين گل سرخ من است !
دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق،
كه بري خانه دشمن !
كه فشاني بر دوست !
راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست !

در دل مردم عالم، به خدا،
نور خواهد پاشيد،
روح خواهد بخشيد . »

تو هم، اي خوب من ! اين نكته به تكرار بگو !
اين دلاويزترين حرف جهان را، همه وقت،
نه به يك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !
« دوستم داري » ؟ را از من بسيار بپرس !
« دوستت دارم » را با من بسيار بگو !

در سکوت سپید کاغذها پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه تب آلودم شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزد عطش جاودان آتشها

آری...آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کردن شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای میماند عطر سکر آور یاس است

آه... بگذار گم شوم در تو کس نیابد زمن نشانه ی من

روح سوزان آه مرطوبت بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز خفته در پرنیان رویاها

با پر روشنی سفر گیرم بگذرم از حصار رویاها

دانی از زندگی چه می خواهم؟ من تو باشم... تو ... پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود بار دیگرتو ... بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی است کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین توفان کاش یارای گفتنم باشد

 بس که لبریزم از تو میخواهم بدوم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می خواهم چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام به سبک سایه تو آویزم

آری...آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست...

شد نمایان ماه زیبا روی نرگس       یوسف زهرا گل خوشبوی نرگس

               پر شده از عطر جنت عالم از شمیم اش

               می دهد می عاشقان را با کف کریمه اش

     یا بن الزهرا... گل نرگس...یابن الزهرا... گل نرگس...

آمد میلاد شمس منیر آل طاها       طابوس اهل جنت نرگس باغ زهرا

                تا که روشن ازجمالش نه فلک شد  

               جانب  گهواره اش  خیر ملک  شد

               آمد آن که تاروپودش با خدا سرشته

              مقدمش شد بوسه باران با لب فرشته

*************************************************

شبنم روی برگ گل از یه چیزی خبر میده

تو دل شب های سیاه مژده ای از سحر میده

میگن فرشته ها داران عرشوچراغون میکنن

بــرا عــزیــز فــــاطـــمـــه سرور شادی می خونن

  مولا ابا صالح مدد ... مولا ابا صالح مدد

خدا یه دلبری اومد مژده بدید به شیعه ها

      مــــهـــدی حـــیـــدری اومــــد

مولا اباصالح فقط تویی تویی بهشت من

مولا اباصالح فقط تویی تویی سرنوشت من

آتیش عشق تو زده شعله به تاروپود من

پرشده از هوای توتا تا به سر وجود من

اگه منو رها کنی بازم در می خونتم

جون به جونم اگه کنی بازم همون دیوونتم

*************************************************

همیشه از نگاه تو با تو عبور میکنم

از اینکه عاشق توام حس غرور میکنم

دوباره با سلام تو تازه تازه می شوم

با نفس ساده تو غرق ترانه می شوم

با تو ستاره میشوم با تو ستاره می شوم

از سایه های ملتهب همیشه می گریختم

با رفتن تو هر نفس بغض دوباره می شوم

ناجی شام شوکران؛ با دل عاشقم بمان

به حرمت حضور تو چون تو یگانه میشوم

خانه به خانه دیدمت همچو فسانه دیدمت

با تو ستاره می شوم با تو ستاره میشوم