دستم به دامانت مروآتش مزن بر جان من

جانم به قربانت بیا امشب بمان مهمان من

سر در گریبانم مرو مشتاق و حیرانم مرو

یارا پریشانم مرو بر هم مزن سامان من

یک روز بیایی که من دل کنده ام از جان وتن

میجوئیم از پیرهن کو یوسف کنعان من

ای نازنین بیوفا! دیر امدی حالا چرا؟

دیگر چو میایی مرو جا نا رها کن جان من

دیروزو امروزم ببین حال شب و روزم ببین

چون شعله میسوزم ببین کو ابر من باران من کو ...

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

اشنای کوی تو شهر شما را گشته است

تا بیابم شاید از تو رد پایی روزو شب

دلخوشم با خاطرات هر شب تو روزها

بی تو دارم با دل خود ماجرایی روزو شب

پیش رویم قاب عکسی از تو دارم ماه من    روزو شب با یاد تو دارم صفایی روزو شب

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قصه درد سبز عشقی با یه دریا پراز امید

حرمت نجابتت رو میشه تا خود خدا دید

با یه دریا پراز احساس منم اون همیشه با تو

گرمی قلبمو دستام پیشکش تنهایی تو

من وتو جرات مرگیم توی لحظه های آخر

میشه تا مرز تن عشق برسیم مثل یک مادر

منو تو فرصت پرواز همه پرنده ها ییم

واسه تا ابد رهایی ما دوبا ل آشناییم

میدونم که ما اسیریم تا که همصدا نخونیم

غربت ترانه ها روتوی این قفس می مونیم

اگر تا سپیده ی صبح برسه فصل اقاقی

میتونیم با لمس این عشق بشکنیم غرور یاغی

باشد که جاده ها فراز آیند تا تورا ببینند!

باشد که باد موافق همواره تورا پیش براند!

باشد که باران بر مزرعه ات ببارد!

باشد که خورشید به چهره ات گرم بتابد تا روزی که یکدیگر را ببینیم!

                           باشد که خداوند تو را به مهربانی در دست حمایت خویش گیرد.

دلم میخواد بهار بیاد شکوفه ها به بار بیاد تو این دیار غم نباشه

نورو صفا تو هیچ دلی کم نباشه دلم میخواد با هم باشیم مثل گذشته های دور

یکی باشیم رها باشیم رها رها...دلم میخواد کینه ها از دلم بره

عشق بیاد به دیدنم ظلم بره ستم بره توی دل غربت شب تصویری از روی تو بود

دلم میخواد توی رگام به جای خون مهر تو بود دلم میخواد با هر نفس اسمتو فریاد میزدم

داد میزدم! داد میزدم! آی آدما دنیا داره خراب میشه هر چی که مهر ساخته بودش...

تو این دیار بی کسی مثل یه شبنم زیر نور آب میشه

کاری کنیم فکری به حال گل کنیم بلبلارو صدا کنیم

سینه مون از درد پره تو بغض خون نشسته مون صدایی نیست

هر چی که هست توی یک صدفه این صدفو بازش کنیم این دردو آزادش کنیم

تا رگامون خون بگیرن تنای سوخته از ستم زنده بشن جون بگیرن...

                               ()()()()()()()()()()(عزیزی همدیار حافظ)()()()()()()()()()()

به سوی ما گذار مردم دنیا نمی افتد کسی غیر از غم دیرین به یاد ما نمی افتد

منم مرغی که جز در خلوت شبها نمی نالد منم اشکی که جز بر خرمن دلها نمی افتد

ز بس چون غنچه ز پس حیا سر در گریبانم نگاه من به چشم ان سرو سهی بالا نمی افتد

به پای گلبنی جان داده ام اما نمی دانم که می افتد به خاکم سایه ی گل یا نمی افتد

رود هر ذره خاکم به دنبال پریرویی غبار من به صحرای طلب از پا نمی افتد

مراد اسان به دست آید ولی نوشین لبی جز او پسند خاطر مشکل پسند ما نمی افتد

تو هم با سرو بالایی سری داری و سودایی کمند آرزو بر جان من تنها نمی افتد

نصیب ساغر می شد لب جانانه بوسیدن چنان دامن ازین دوست به دست ما نمی افتد

مسافر خسته من بار سفر رو بسته بود توخلوت آیینه ها به انتظار نشسته بود

مي‌خواست كه از اينجا بره اما نمي‌دونست كجا دلش پر از گلایه بود اما نمی دونست چرا؟

دفتر خاطراتشو ، رو طاقچه جا گذاشت و رفت عکسای یادگاریشو برای ما گذاشت و رفت

دل که به جاده میسپرد کسی اونو صدا نکرد نگاه عاشقونه ای برای اون دعا نکرد

حالا دیگه تو غربتش ستاره سر نمیزنه تو لحظه های بی کسیش پرنده پر نمیزنه ...

تو فکر یک سقفم یک سقف بی روزن یک سقف پا برجا محکم تر از آهن

سقفی که تن پوش هراس ما باشه تو سردی شبها لباس ما باشه

سقفی اندازه ی قلب من وتوواسه لمس طپش دلواپسی

برای شرم لطیف آینه ها واسه پیچیدن بوی اطلسی

زیر این سقف با تو از گل از شب و ستاره میگم از تو و از خواستن تو میگم و دوباره میگم

زندگیمو زیر این سقف با تو اندازه میگیرم گم میشم تو معنی تو معنی تازه میگیرم

سقفمون افسوس و افسوس تن ابر آسمونه یک افق یک بی نهایت کمترین فاصله مونه

تو فکر یک سقفم یک سقف رویایی سقفی برای ما حتی مقوایی

تو فکر یک سقفم یک سقف بی روزن سقفی برای عشق برای تو با من

زیر این سقف اگه باشه میپیچه عطر تن تو لختی پنجره هاشو میپوشونه پیرهن تو

زیر این سقف خوبه عطر خود فراموشی بپاشیم آخر قصه بخوابیم اول ترانه پاشیم

تو اگه پرنده باشی چشای من اسمونه راز پر کشیدنت رو کسی جز من نمیدونه

واسه من سخته که بیتو بنویسم عشق پرواز با صدای ساز خسته تر کنم گلوی اواز

من و تو گر چه اسیریم حیفه از غصه بمیریم بیا تا اخر دنیا بشینیم و پر نگیریم

جای پر زدن زمین نیست توی قلب اسمونه قصه ی مرگ و جدایی تو کتابا جا میمونه

نگو عمرمون تموم شد نگو دیگه همدمی نیست بیا فردا رو بسازیم اینکه فرصت کمی نیست

اشک پاکتو تگه دارواسه غسل تن پرواز زنده کن صدای سازو که رسیده وقت اواز

تو اگه پرنده باشی...

اگه یه روز بری سفر بری زپیشم بی خبر اسیر رویاها میشم دوباره باز تنها میشم

به شب میگم پیشم بمونه به باد میگم تا صبح بخونه بخونه از دیار یاری چرا میری تنهام میذاری

اگه فراموشم کنی ترک آغوشم کنی پرنده ی دریا میشم تو چنگ موج رها میشم

به دل میگم خاموش بمونه میگم که هر کسی بدونه میرم به سوی اون دیاری که توش منو تنها نذاری

اگه یه روزی نام تو تو گوش من صدا منه دوباره باز غمت بیاد که منو مبتلا کنه

به دل میگم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه بره توی تموم جونم که باز برات آواز بخونم

اگه بازم دلت میخواد که یار یکدیگر باشیم مثال ایام قدیم بشینیم و سحر پا شیم

باید دلت رنگی بگیره دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری که توش منو تنها نذاری

اگه میخوای پیشم بمونی بیا تا با قیه جوونی بیا تا پوست به استخونه نذار دلم تنها بمونه

بذار شبم رنگی بگیره دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری که توش منو تنها نذاری

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی اهنگ اشتیاق دل دردمند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عاشق آزار این رمیده سر در کمند را

بگذار سر به سینه من تا بگویمت اندوه چیست عشق کدامست غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان عمریست در هوای تو از اشیان جداست

بگذار تا ببوسمت ای نوش خند ناب بگذار تا بنوشمت ای چشمه شراب

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید ارزوی من گرمتر بتاب...

عمر من گذشت گذشت نازنین رفته ام پر زد از دیار من رفت و دیگر بر نگشت

گل غم در من شکفته نا امید او را میجویم با یادش با سایه ی خود قصه ی خود را میگویم

همه شب چه بیقرار همه روز در انتظار من نشسته در خزان مانده ام بی بهار

مونسم تنها رویایش در رویا او را می پویم می بینم شادان میاید از شادی با خود میگویم

ان رفته باز امد باز امد دیگر غم نمی پاید ان رفته باز امد باز امد دیگر شب نمی اید

امد ان عزیز رفته ازعطر مهرش سرشارم یک دریا پر از امیدم از شادی ستاره بارم

پایان اندوه پاییز..............................اغاز خوب بهارم

عزت نفس:اعتقاد به اینکه افراد شاد هم مثل ما هستند با همان امکانات و همان محدودیتها

فرد دارای عزت نفس هم مثبت فکر میکند هم واقع گرا است.

خوشبینی:افرادی شاد هستندکه از امیدواری سرشارند این افراد معتقدند اگر به قدر کافی

توانایی های خود را باور داشته باشی میتوانی هر کاری را که اراده کنی انجام بدهی.

برون گرایی:افراد برون گرا بیشتر احساس شادی و امیدواری میکنند پر شورتر از دیگران

.

اگر دوست صمیمی میخواهی خودت اینگونه باش

از دیگران توقع نداشته باش....شادیت را قسمت کن ...بی قید و شرط دوست داشته باش

کمتر بگو بیشتر بشنو...دوستان را همانگونه که هستند بپذیر...فرصت بیان احساس به دیگران بده

نیازهای انها را بر خود مقدم شمر...انها را در ارزوهایت سهیم کن...حقوق و دیدگاه های انها رامحترم شمر

افکار مثبت داشته باش ...بدبین نباش...از سعادت دوستان شاد باش...بر اشتباهت اعتراف کن

قابل اعتماد باش...به قولت عمل کن...عشق خداوند را در سر لوحه دوستی هایت قرار بده...

... از دوستی هم دیا راز دیا ر دوستی...