شازده کوچولو یادتان هست؟ قصه ی زیبای آنتوان دو سنت اگزوپری. ماجرای پسر بچه ی نازک خیالی بود از جنس پاکیزه ی زندگی از دنیای کودکانه ی مهربانی از سیاره ی دیگر. دلش از گلی رنجیده بود و در جستجوی دوست به زمین آمده بود . در زمین به روباهی برخورد کرد به او گفت: به دنبال دوست آمده ام و نشانی آدمها را می جست!

روباه از او خواست با او بماند و او را اهلی کند تا با هم دوست شوند...

روباه گفت: اهلی کردن چیز بسیار فراموش شده ای است یعنی علاقه ایجاد کردن!

- علاقه ایجا د کردن؟

روباه گفت : البته... تو برای من هنوز پسر بچه ای بیش نیستی مثل صدها هزار پسر بچه ی ذیگر و من نیازی به تو ندارم.

تو هم نیازی به من نداری. من نیز برای تو روباهی هستم شبیه صدها هزار روباه دیگر! ولی تو اگر مرا اهلی کنی هر دو به هم نیازمند خواهیم شد! تو برای من درعالم همتا نخواهی داشت و من برای تو در دنیا یگانه خواهم شد.

شازده کوچولو گفت: کم کم دارم می فهمم... گلی هست... و من گمان میکنم که آن گل مرا اهلی کرده است...

.... تو اگر مرا اهلی کنی زندگی من همچون خورشید روشن خواهد شد . من با صدای پایی آشنا خواهم شد که با صدای پاهای دیگر فرق خواهد داشت. صدای پاهای دیگر مرا به سوراخ خواهد برد. ولی صدای پای تو همچون نوای موسیقی مرا از لانه بیرون خواهد کشید! بعلاوه خوب نگاه کن ! آن گندمزارها را در آن پایین می بینی ؟ من نان نمی خورم و گندم در نظرم چیز بی فایده ای است! گندم زارها مرا به یاد هیچ چیز نمی اندازند. و این جای تاسف است!

اما تو موهای طلایی داری و چقدر خوب خواهد شد آن وقت که مرا اهلی کرده باشی چون گندم که به رنگ طلاست مرا به یادتو خواهد انداخت . آن وقت من صدای وزیدن باد را در گندم زار دوست خواهم داشت!

روباه ساکت شد و مدت زیادی به شازده کوچولو نگاه کرد. آخر گفت : ..... بی زحمت مرا اهلی کن!

شازده کوچولو در جواب گفت: خیلی دلم می خواهد ولی زیاد وقت ندارم! من باید دوستانی پیدا کنم! و خیلی چیزها هست که باید بشناسم.

روباه گفت : هیچ چیز را تا اهلی نکنند نمی توان شناخت! آدمها دیگر وقت شناختن هیچ چیز را ندارند.

آنها چیزهای ساخته و پرداخته از دکان می خرند. اما چون کاسبی نیست که دوست بفروشد... آدمها بی دوست و آ شنا مانده اند.

تو اگر دوست می خواهی مرا اهلی کن...!