دل خراب من شده بیمار عشقت

تو ماه دلارایی امیر دلهایی

تو دلبری دلبر زهرا یی

سبو بدوشم گل زهرا پیاله نوشم گل زهرا

بسکه میخوامت گل زهرا پریده هوشم گل زهرا

روی سینه ی من گل زیبای عشقت

الهی هزار بار بمیرم پای عشقت

من مست و خراب تو در اضطراب تو

بخدا از عشقت همه جونم شرره شرره شرره

تو اشجع الناسی خدای احساسی

تو حیدری یا مجتبی یا خود عباسی

نه فقط دل من به دو عالم اسیره اسیره اسیره

همه وجودم سوخته ی تاب و تب تو

سراپای من فدای خال لب تو

تو جلوه ی یزدانی شبیه انسانی

قناری هی میخونه توی ایوون خونه

گل نرگس تو گلدون عاقبت زد جوونه....

در کوچه ها گذشتم در کوچه های غربت دنبال یاس گشتم وقتی به او رسیدم

من عاشفانه گفتم باران عشق دارم آورده ام که آنرا تنها به تو ببارم

او در جواب من گفت: دیر آمدی عزیزم اینک که لحظه ها را با عشق تو سپردم

بگذار تا همینک با عشق تو بمیرم....

دل درون سینه ام شد جابجا لرزید و رفت

التهابی موج گون بر دیدگانم چیره بود

او نسیمی شد به من آرامشی بخشید و رفت

آبشاری از نگاهش سوی من جاری نمود

نور بینایی به سمت خاورم پاشیدو رفت

چهره زرد مرا بر برگ گل پیچید و رفت

گل نمودم در بهارش سرخ آبی زرد سبز

تا ز ره آمد مرا چون شاپرک بویید و رفت

عاقبت قلب مرا او بی صدا دزدید و رفت

آدمای شهر ما بازیگرایی قابلن وقتش بشه یواشکی رو قلب هم پا میذارن

تو قتلگاه آرزو عاشق کشی زرنگیه شیطونک مغزای ما دلداده دو رنگیه

دلخوشی های الکی وعده های دروغکی عشقاشونم خلاصه شده تو یک نگاه دزدکی

آدمکای شب زده قلبارو ویرون میکنن دل ستاره منو از زندگی خون میکنن

ستاره ها لحظه ها رو با تنهایی رنگ میزنن به بخت هر ستاره ای آدمکا چنگ میزنن

عمری به عشق پر زدن قفس رو آسون میکنن پشت سکوت پنجره چه بغضی بارون می کنن

مردم سر تا پا کلک رفیق جیب هم میشن دروغه که تا آخرش همدل و هم قسم میشن

رو دنده حسا دتا زندگی رو می گذرونن عادت دارن به بد دلی نمی تونن خوب بمونن

قصه روزگار اینه به هیچ کسی وفا نکن روی دلای آدما هرگز حسابی وا نکن