به همین زودی یکسال از تولد وبلاگم گذشت . من با این وبلاگ بزرگ شدم. دوستانی پیدا کردم که خیلی به من کمک کردن راهنماییم کردن الفبای وبلاگ نویسی رو یادم دادن. از همون شروع کارم تا حالا با دوستانی آشنا شدم که برای من الگو بودن .الگوی وفاداری پایبندی به دوستی دوستانی که بی چشم داشت به منی که به خونه های دلشون سر نمیزدم بازم فراموشم نکردن. دوستانی که نیومدن نخونده بگن قشنگ بود.. به ما هم سر بزن...دوستانی که همراه من بودن و شاید به گفته یک دوست خوب تعدادشون از انگشتای دست هم تجاوز نکنه... ولی مهم کیفیت دوستیه نه تعداد دوستان. البته من گله ای ندارم هر کسی دوست داره بازدید کننده خونه دلش زیاد باشه همه دوست دارن بدونن دیگران راجع به عقاید سلیقه ها افکار اونها چه نظری دارن ولی همه خوب میدونیم با این بازدید کننده هایی که میان و میگن خوب بود... معلومه یه نگاه سرسری هم نیانداختن. من حتی میدونم دوستانی دارم که میان به من سر میزنن ولی نظری نمیدن از اونها هم متشکرم . همینکه گاهی کسی از آدم یاد کنه خودش خیلی با ارزشه. خیلی وقتا خواستم وبلاگ رو حذف کنم چون مثل قبل نمیتونم بهش برسم و شرمنده دوستانی میشم که میان و هی مطالب تکراری میبینن ولی تا حالا چیزی مانع شده تصمیم جدی بگیرم . حالا چطوره از دوستای خوبی که سر میزنن از اونه نظر بخوام که ادامه این کار فایده ای هم داره؟ یا اینکه اگر در خونه امو ببندم سنگین تر نیستم؟ از همه شما اونایی که نمیخونین و نظر میدین اونایی که میخونیین و نظر نمیدین اونایی که میخونین و نظر میدین از همه تون متشکرم
دوستت دارم را
اين گل سرخ من است !من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !
دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق،
كه بري خانه دشمن !
كه فشاني بر دوست !
راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست !