در سکوت سپید کاغذها پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه تب آلودم شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزد عطش جاودان آتشها

آری...آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کردن شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای میماند عطر سکر آور یاس است

آه... بگذار گم شوم در تو کس نیابد زمن نشانه ی من

روح سوزان آه مرطوبت بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز خفته در پرنیان رویاها

با پر روشنی سفر گیرم بگذرم از حصار رویاها

دانی از زندگی چه می خواهم؟ من تو باشم... تو ... پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود بار دیگرتو ... بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی است کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین توفان کاش یارای گفتنم باشد

 بس که لبریزم از تو میخواهم بدوم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می خواهم چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام به سبک سایه تو آویزم

آری...آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست...